1/6/14

- Μας τη λες δηλαδή; Και που ξέρεις εσύ;

- Καλά μας τα λες αλλά δεν είναι πάντα έτσι
- Σε εσένα δηλαδή δουλεύει;
- Εσύ ως τι μας λες τέτοιες συμβουλές; Μια μάνα σκέτη χωρίς πτυχίο;
- Ναι το κάνω αυτό αλλά δεν ξέρεις πως είναι με τρία παιδιά
- Σιγά μην κάτσω να μιλάω στο τρίχρονο, δεν δουλεύει έτσι κι αλλιώς
- Και εγώ το κάνω αυτό που λες να μην κάνουμε και μια χαρά δουλεύει
- Θα μας καβαλήσει δηλαδή το τρίχρονο;
- Εσυ δεν βάζεις όρια δηλαδή; Η ψύχολογος μου είπε ότι τα όρια είναι σημαντικά και τα βάζω
- Μας τη λες δηλαδή; Και που ξέρεις εσύ;

Τι κοινό έχουν αυτές οι ερωτήσεις; Εμάς. Αν είμαστε καλοί γονείς, αν είμαστε σωστοί ή λάθος, δικαιολογίες για να μην φανούμε κακοί γονείς, εμείς, εμείς εμείς. Άμυνα. Ποιά είσαι εσύ ή οποιοσδήποτε να μου πεις ότι αυτό που κάνω δεν είναι σωστό.

Ένα πράγμα ξέρω και το πιστεύω ασύστολα. Όλοι οι γονείς που διαβάζουν τη σελίδα μου, που ψάχνονται, που έχουν απλά παιδιά, τα αγαπάνε όσο τίποτα άλλο στη ζωή τους.

Αν ανεβάσει το παιδί πυρετό χτυπάει η καρδιά τους και ξενυχτάνε
Αν χτυπήσει το παιδί τρελαίνονται και πονάνε οι ίδιοι περισσότερο
Αν απομακρυνθεί από αυτούς και δεν τους μιλά ψάχνονται και ανησυχούν
Είναι μια αγάπη μοναδική, δυνατή, που γεμίζει όλο μας το είναι.



Όταν ερχόμαστε να δούμε μια συμπεριφορά μας όμως, να την κοιτάξουμε κατάματα, το παίρνουμε προσωπικά, αμύνομαστε, δεν μπορεί να μην είμαι καλή μαμά, να μην το κάνω αυτό σωστά. Φοβάμαι μην με κρίνουν, φοβάμαι τι θα πουν, φοβάμαι μήπως δεν είμαι αρκετή και θα αντισταθώ και θα δικαιολογησω τη συμπεριφορά μου και θα φάνω καλύτερη. 

Και χάνουμε την επαφή με το παιδί, τελείως, χάνουμε την εικόνα του και την σχέση μας, και κοιτάμε ποιά μαμα είναι καλύτερη, ποια έχει το καλύτερο επιχείρημα, ποιανής παιδί είναι πιο υπάκουο, ποιανής παιδί δεν χτυπάει, γιατί αν δεν χτυπάει και αν ακούει, αμέσως είναι καλή μαμά, καλύτερη από την άλλη, ότι και να έχει διαβάσει και να έχει ακούσει και ότι και να είναι.

Ωραία μας τα λες, παιδιά έχεις; Ωραία μας τα λες, εσένα δηλαδή το κάνει; Ωραία μας τα λες αλλά σε είδα που φώναξες, ωραία μας τα λες αλλά σε έχει καβαλήσει. Ψάχνουμε να βρούμε το ψεγάδι που θα μας κάνει εμάς καλύτερους γονείς.

Να σας πω, εγώ προσωπικά θέλω να με έχετε χεσμένη. Τι εννοώ, βγάλτε με από την εξίσωση, δεν έχει σημασία τι κάνω, τι έχω διαβάσει, τι κάνω με το παιδί μου, πως είμαι εγώ. Χεστήκατε κανονικά. Το ίδιο με όλους τους γονείς γύρω σας, με τους συγγραφείς των βιβλίων που διαβάζετε, με τα γκρουπ που είστε.

Εγώ προσωπικά δεν έχω κανένα δικαίωμα να κρίνω κανέναν μα κανέναν γονιό, όπως ούτε εσείς έχετε, κανένα. Και δεν είναι αυτός ο σκοπός μου, δεν κρίνω, θέλω μόνο να βοηθήσω γιατί έγω βοηθήθηκα πολύ, πάρα πολύ.

Δεν είναι διαγωνισμός γονεικότητας, δεν καθρεφτίζει τίποτα και κανένας το πόσο καλός γονιός είστε εκτός από το παιδί σας. Ξαναδιαβάστε το αυτό, θα το γράψω με κεφαλαία. 

ΔΕΝ ΚΑΘΡΕΦΤΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΤΟ ΠΟΣΟ ΚΑΛΟΣ ΓΟΝΙΟΣ ΕΙΣΤΕ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ.

Αν δεν έχετε υπομονή, αν φωνάζετε το παιδί σας πως αντιδρά; Αν πάτε κόντρα και μπαίνετε σε παιχνίδια ισχύος, το παιδί σας πως αντιδρά; Αν απειλείτε, δωροδοκείται το παιδί σας πως αντιδρά; Αν δεν του βάζετε όρια και το έχετε ελεύθερο πως αντιδρά; Αφήστε το παιδί σας να σας οδηγήσει, και όχι το Ακου και μένα μαμά, το ένα γκρουπ, ο άλλος παιδοψυχολόγος και η αναθεματισμένη δίψα για επιβεβαίωση ότι είστε καλός γονιός σε σχέση με τον άλλον!!

Όταν διαβάζετε κάτι μην σκέφτεστε, χμμ ναι το κάνω αλλά ας είχε δύο παιδιά αυτή, χμμ ξέρει και μιλάει τώρα, χμμμ αυτή το κάνει καλύτερα; Χεστήκατε. Είναι κάτι που μπορεί να σας βοηθήσει να καταλάβετε το παιδί σας; Το δοκιμάζετε.Βοηθάει τη σχέση σας με το παιδί σας; Καλώς, όχι, ψάξτε την αλλιώς ακολουθώντας πάντα το παιδί σας

Δεν υπάρχει κάποιο όφελος στο να σας πούνε οι τρίτοι πόσο καλή μαμά είστε, ούτε πόσο κακή, δεν έχει σημασία καμία μα καμία, δεν πάει να είναι η μαμά σας, ο θείος σας, η παιδοψυχολόγος σας, η φίλη σας. Εσείς πρέπει να έχετε στο επίκεντρο το παιδί και τη σχέση σας σαν δύο άνθρωποι.


Όλα τα άλλα να είναι θολά, μια βαβούρα στο πίσω μέρος, μπροστά και καθαρά πρέπει να είναι το παιδί σας... που κράζει μια ανάγκη όταν το τραβολογάτε γιατί έριξε το φτυαράκι του τυχαία πάνω σε ένα παιδάκι, κι εσείς έχετε μπροστά και καθαρά τη μητέρα του παιδιού που χτύπησε που σας κοιτάει επικριτικά και το παιδί σας είναι σχεδόν ανύπαρκτο, βουβό δεν ακούγεται.

Πάντα το παιδί μπροστά παιδιά, και δεν έχουμε ανάγκη για επιβεβαίωση, δεν μασάμε!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ShareThis