28/9/13

Μπορούμε ακόμα...

Νικολέτα, 9 μηνών


Θέλω αγκαλιαααά!! Μαμά! Μαμά!! 


- Κλαίει πάλι, δεν μπορώ. Τι θέλει τώρα; Την άλλαξα, την ταϊσα, τι άλλο θέλει, τα έχω φτύσει!
- Αγκαλιά θα θέλει. Μη μη τη σηκώσεις τώρα, αν τρέχεις με το που κλαίει για αγκαλιά θα την έχουμε συνέχεια αγκαλιά!

Μαμαααά! Αγκαλιαά. Τώρα, τώρα, μαμααααά.

- Σσσ Νικολέτα, πάρε την πιπίλα σου, δεν μπορεί συνέχεια αγκαλιά η μαμά

Αγκαλιαααά μαμαααά, εεεέλααα, έλα μαμά. Εδώ, εδώ, αγκαλιά.

- Την έφτυσε, κοίτα την πείσμα, κοίτα κλάμα. 

Θέλω μαμά, μαμά θέλω. Αγκαλιά. Κάτι θέλω, αγκαλιά, θέλω λαιμό, θέλω μυρωδιά. Θέλω κάτι, αγκαλιααά.

- Έλα πηγαινέ τη λίγο πέρα δώθε με το καρότσι θα ηρεμήσει

Μαμαααααάααααα! Όχι, όχι αγκαλιααά.

- -Ελα Νικολέτα μου, κοίτα το πουλάκι

Αγκαλιααά. Πουλάκι, χρώματα. Αγκαλιά. Ήλιος, αγκαλιά.

Ποια είναι αυτή;;; 


- Γειά σου Νικολέτα, τι γλυκό μωράκι που είσαι. Να έρθω λίγο κοντά;

Μμ μυρίζει ωραία. Ναι Ναι.

- Θέλεις αγκαλιά αγάπη μου;

Μαμααά, αγκαλιαααά.

- Έλα εδώ να σε πάρω μια ζεστή αγκαλιά! 

Ναι, ναι

- Θα σε παίρνω αγκαλιά όποτε θες και όσο θες. Είσαι ένα τόσο γλυκό μωράκι. Δεν θα με νοιάζει καθόλου να σε κακομάθω, θα σε ακούω, θα έρχομαι γρήγορα όταν με φωνάζεις.  Δεν θα με νοιάζει καθόλου τι λένε οι άλλοι, θα είμαι τρυφερή μαζί σου όσο θες. Θα κάνω ότι μου δείξεις ότι θες. Θα σε ακούω καρδούλα μου, ομορφιά μου. Σε αγαπάω πολύ.

Ναι, ναι μαμαααά όχι αγκαλιά, όχι όχι.

- Ναι η μαμά σου δεν σε παίρνει αγκαλιά όταν θες, δεν σε ακούει όταν της λες ότι δεν θες, ότι πονάς, ότι ζεσταίνεσαι, ότι θέλεις να κοιμηθείτε μαζί, ότι φοβάσαι να μείνεις μόνη σου.

Ναι ναι, μαμαααά

- Εγώ είμαι τώρα εδώ ψυχούλα μου, κλάψε, σσσσ όλα θα γίνουν καλά!


Νικολέτα, 4 χρονών


- Μαμά δεν πεινάω άλλο, δεν θέλω άλλο
- Έλα Νικολέτα μου, δεν έφαγες τίποτα, πρέπει να τα φας όλα τα γιουβαρλάκια.
- Δεν θέλω δεν μου αρέσουν
- Έλα αγάπη μου φάε δύο μπουκιές και μετά θα δούμε παιδικό

Αηδιάζω, δεν θέλω, θα κάνω εμετό. Θέλω όμως να δω παιδικό. Θα φάω. Μία, δύο

- Μαμά, να, να, έφαγα
- Έλα φάε και άλλο λίγο, λίγο ακόμα, έλα να σε ταίσω εγώ
- Μα είπες δύο μπουκιές, μόνο δύο!
- Έλα τώρα, δεν έχεις φάει τίποτα, είναι καλά τα γιουβαρλάκια. Άνοιξε, λίγο, έλα, έλα

Θα κάνω εμετό, δεν μπορώ ούτε να τα μυρίσω. Αλλά δεν θα είμαι καλή αν δεν το φάω όλο, θα χαρεί η μαμά, θα δω παιδικό. Πρέπει να μην κάνω εμετό. Να το καταπιώ.

-Έτσι, έτσι. Είδες, ήθελες τελικά
- Να δω παιδικό!
- Ναι μπράβο Νικολέτα!! Και βέβαια να δεις

- Γειά σου
- Ποιά είσαι εσύ;
- Τι βλέπεις;
- Ντόρα, είναι πολύ ωραία
- Να έρθω κοντά σου;
- Ναι αμέ
- Δεν σου αρέσουν τα γιουβαρλάκια ε;
- Όχι, μπλιάχ
- Και σου έρχεται εμετός όταν τα τρως;
- Ναι, ναι, και η μαμά μου θέλει να τα φάω, όλα και μου λέει δύο μπουκιές και πάντα με αναγκάζει να το τρώω όλο, μου λέει ψέματα.
- Είναι δύσκολο ε;
- Ναι (κλαίει). Είναι, γιατί πρέπει να το καταπιώ και μου έρχεται εμετός. Αλλά αν το φάω όλο η μαμά μου θα μου πει μπράβο, και θα με αφήσει να δω παιδικό. Το ξέρω πρέπει να τρώω, αλλά δεν μπορώ, δεν είμαι καλή, αλλά προσπαθώ, προσπαθώ, μα δεν μαρέσει, θέλω να το φτύσω. Δεν λέω ποτέ ότι πεινάω γιατί φοβάμαι μήπως έχει κάτι που δεν μου αρέσει. Τρώω κρυφά για να μην πω ότι πεινάω. Το φαγητό είναι το πιο απαίσιο πράγμα στον κόσμο!
- Νικολέτα μου, η μαμά δεν έχει δίκιο. Κάνει λάθος, δεν είσαι εσύ κακή που δεν σου αρέσει το φαγητό. Η μαμά θα έπρεπε να σε ακούσει και να μην σου δώσει το φαγητό που δεν σου αρέσει. Εγώ είμαι εδώ Νικολέτα μου, θα τρώμε όποτε θες και όσο θες. Θα σε ακούω όταν λες ότι δεν θες άλλο και δεν θα χρειάζεται να το τρως όλο. Θα τρώμε μαζί και θα γελάμε, το φαγητό θα το τρώμε όταν πεινάμε. Μην φοβάσαι να μου λες ότι δεν πεινάς, ή ότι δεν σου αρέσει, θα ακούω πάντα την ανάγκη σου. Μαζί θα το ξεπεράσουμε το φαγητό. Σε αγαπάω Νικολέτα μου


Νικολέτα, 16 χρονών


- Μαμά θέλω να βγω μόνη μου το βράδυ
- Δεν είσαι καλά, μωρό παιδί
- Μαμά δεν είμαι μωρό!
- Κατάλαβες πως το εννοώ! Θα έρθω κι εγώ και θα κάθομαι στο διπλανό τραπέζι. Αλλιώς 7 η ώρα σπίτι
- Τι λες βρε μαμά!! Θα σε δουν όλοι οι φίλοι μου
- Νικολέτα, είσαι μωρό ακόμα, ξέρεις τι υπάρχει εκέι έξω;;
- Μέχρι την πλατεία θα πάω και θα έχω το κινητό μαζί μου
- Είπα όχι!!
- Θέλω να βγω έξω μόνη μου!
- Δεν με νοιάζει καθόλου, εγώ μίλησα!

Δεν θα με αφήσει ποτέ να βγω! Τη μισώ! Κάνει λες και είμαι κανά μωρό παιδί. Τώρα ο Μάριος θα με δει με τη μαμά μου;; Αααχ πόσο θέλω να τον δω. Θα το σκάσω και θα δει

-Εσύ ποιά είσαι;
- Ωραίο τζην!
- Ευχαριστώ, το πήρα σήμερα
- Για τον Μάριο ε; Θα του αρέσει σίγουρα
- Ναι καλά, γιατί θα με δει;Η μαμά μου δεν με αφήνει να βγω
- Ναι φοβάται η μαμά σου που μεγαλώνεις, δεν μπορεί να σε αφήσει να μεγαλώσεις γιατί θα χάσει την αξία της, τον έλεγχο της. Θα διαλέξεις να μην την εμπιστεύεσαι και να μην εμπιστεύεσαι κανέναν. Αλλά εγώ είμαι εδώ Νικολέτα μου. Σε ακούω και σε δέχομαι όπως είσαι, σε εμπιστεύομαι για αυτό που είσαι , ένας υπέροχος άνθρωπος. Είσαι όμορφη, δυναμική και ξεχωριστή αγάπη μου

- Εσύ ποιά είσαι;

Εγώ είμαι η Νικολέτα... 40 χρονών μητέρα τώρα πια... παλέυω να σε αγαπήσω περισσότερο ως παιδί για τα παιδιά μου...

Ένας πολύ ωραίος τρόπος σύμφωνα με την Ιζαμπέλ Φιλιοζά για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τα εμπόδια που εμφανίζονται στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας λόγω των προβλημάτων της δικής μας παιδικής ηλικίας είναι να κάνουμε συνεχώς αναδρομές και να οραματίζομαστε τους εαυτούς μας ως παιδιά σε δύσκολες καταστάσεις και να τα βοηθάμε εμείς. Να τα ακούμε, να τους συμπαραστέκομαστε, να τα αφήνουμε να βγάζουν το θυμό τους.Κι εγώ λοιπόν πάω να δω τι κάνει το Χριστινάκι μου!

Δεν Υπάρχουν Τέλειοι Γονείς. Ιζαμπέλ Φιλιοζά. Εκδόσεις Ενάλιος

1 σχόλιο:

ShareThis