12/8/13

Ζηλέυει το μωρό τι να κάνω?

(Η ιστορία αυτή είναι η συνέχεια αυτής της ιστορίας!)

Αντρέας 4 χρονών

(Η μαμά του Αντρέα αφήνει τη μικρή Βίκυ κάτω και παέι στο δωμάτιο του Αντρέα. Ο Αντρέας είναι στο πάτωμα και κλαίει)

- Ελα, έλα αγκαλίτσα μου αγορίνα μου, έλα να σου πει η μαμά.

Που είναι η Βίκυ, α ευτυχώς είναι μόνη της η μαμά

- Να σου πω Αντρέα μου, θα ευχόσουν να ήμαστε μόνοι μας, εσύ κι εγώ, χωρίς τη Βίκυ, όπως πριν?


Εεε τι λέει η μαμά, τι πρέπει να πω, ναι ναι αυτό ακριβώς θέλω!Θέλει τώρα να μου πει πάλι ότι είμαι απαράδεκτος!

- Κι εμένα μου έχει λέιψει αυτό
- Ψέματα... (ψιθυρίζει ο Αντρέας)
- Όταν με βλέπεις όλη την ώρα να προσέχω τη Βίκυ, να τη θηλάζω, να την ταίζω, νιώθεις ότι σε έχω βάλει στην άκρη?
 (Ο Αντρέας κούνησε το κεφαλάκι του καταφατικά)

Μαμάκα μου γλυκιά..

- Και τότε λες μέσα σου πως η μαμά δεν νοιάζεται πια για σένα? 
(Η μαμά τον σφίγγει στην αγκαλιά της)
- Κι εμένα μου λείπουν πολύ οι στιγμές που περνούσαμε μαζί χωρίς να υπάρχει άλλος στη μέση. Σε αγαπάω πολύ, περισσότερο από πριν. Κι όταν κρατάω τη Βίκυ αγκαλιά, και την θηλάζω, και την αλλάζω, σε αγαπάω, πολύ Αντρέα μου. 

( Ο Αντρέας σκέφτηκε όλα αυτά που σκεφτόταν πριν για τη Βίκυ και τη μαμά του και ένιωθε τύψεις, κοίταζε κάτω και είχε δάκρυα στα μάτια)

- Δεν μου λες σου έρχεται καμιά φορά να πετάξεις τη Βίκυ από το παράθυρο ε? 

( Ο Αντρέας ζωήρεψε)
- Ναι ναι ναι!
- Τι άλλο θέλεις να της κάνεις?
- Θέλω να την ρίξω κάτω, να μην πιάνει τα παιχνίδια μου, μου τα σαλιώνει, θέλω να της κόψω τη γλώσσα να μην μιλάει αυτά που δεν καταλαβαίνω τι είναι. Και ξέρεις μαμάαα. Θέλω να πεθάνει καμιά φορά..

(Ο Άντρεας το τελευταίο το είπε ψιθυριστά γιατί φοβόταν)

- Ξέρω πως αισθάνεσαι δεν είναι ντροπή να κάνεις τέτοιες σκέψεις. Είσαι θυμωμένος για αυτό.

Ωωωω η μαμά μου με καταλαβαίνει!! Και δεν είμαι κακός!

- Λοιπόν ξέρεις τι λέω, λέω κάθε φορά που έχεις τέτοιες σκέψεις να έρχεσαι να μου τις λες! Επίσης λέω όλο το Σάββατο το πρωι να πάμε μόνοι μας στο πάρκο, όπως παλιά? Εσύ εγώ και ο μπαμπάς?

Ναιιιιιιιιι!!!!

- Αγάπη μου, εγώ και ο μπαμπάς σε αγαπάμε τόσο πολύ. Είσαι το αγοράκι μας, πάντα θα είσαι το αγοράκι μας, τίποτα δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό! 

Μανούλα μου, μαγαπάει η μαμά μου.

- Αντε μαμά η Βίκυ μέσα είναι μόνη της, πάμε και θα της πιάσω το παιχνίδι...

Ζήλια
Κάποιες συμβουλές για το πως να αποφέυγουμε τη ζήλια:
1. Να λέμε συνέχεια στο κάθε μας παιδάκι ότι το αγαπάμε όπως πριν, ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα
2.Να μην συγκρίνουμε τα παιδιά μεταξύ τους, ούτε με άλλα παιδιά, π.χ. είσαι μεγαλύτερος, κοίτα την αδερφή σου που τρώει περισσότερο από σένα ενώ είναι μικρή κτλ
3. Να σιγουρεύτουμε ότι και τα δύο μας παιδιά περνάνε προσωπικό χρόνο με μας, μόνα τους.
4. Να διδάσκουμε στα παιδιά μας τρόπους να εκδηλώνουν τα συναισθήματα τους χωρίς επιθετικότητα



Βιβλιογραφία ( Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από τη βιβλιογραφία και το συμπέρασμα βασίζεται σε αυτήν)
Aldort N(2010). Αναθρέφοντας τα παιδιά μας αναθρέφουμε τον εαυτό μας,ΑΛΚΥΩΝ,  ISBN 978-960-326-168-1

http://www.ahaparenting.com/

2 σχόλια:

  1. πολυ συγκινιτικο...ποσο θελω να δωσω στο αγορακι μου να καταλαβει οτι ειναι μοναδικος για μενα..καθε φορα που το βλεπω να υποφερει,σπαω μεσα μου..
    κατερινα

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ShareThis