21/8/13

Είσαι θυμωμένος, κάτσε στο καρεκλάκι σου να ηρεμήσεις

Ερμής, 4 χρονών - Κατερίνα, 5 χρονών

(Ο Ερμής και η Κατερίνα παίζουν στο δωματίο τους, η μαμά μαγειρεύει στην κουζίνα)

Ερμή έλα να κάνουμε το μπαμπά και τη μαμά. Να πάρε αυτήν την κούκλα, θα είναι το μωρό
- Ναι ναι! Τι να κάνω?
- Εσύ θα την ταίζεις κι εγώ θα την αλλάξω.
- Εντάξει.
- Όχι έτσι Ερμή! Πρέπει να της δώσεις γάλα.
- Δεν θέλω γάλα, θέλω να την ταίσω, με το κουτάλι
- Έλα Ερμή δεν παίζεις καλά, τώρα θέλει γάλα.

Γκρρ, θέλω να την ταίσω με το κουτάλι

- Καλά
- Εντάξει τώρα φέρτη μου να την αλλάξω.
- Μα πίνει γάλα και μετά θα φάει
- Ερμή, φέρτην!
- Όχι! Όχι, όχι!! Δεν στη δίνω!
- Ερμή φέρτην τώρα!
- Όχι, όχι!
- Έλα Ερμή, φέρτην γιατί θα το πω στη μαμά. Σειρά μου είναι να την αλλάξω. Δεν θα την έχεις συνέχεια εσύ
- ΟΧΙΙΙΙΙΙ! Θέλω να την ταισω με το κουτάλι!

(Η μαμά ακούει τις φωνές και μιλάει μέσα από την κουζίνα.)


- Ήσυχα παιδάκια, ήσυχα δεν μαλώνουμε

- Μαμαααά, ο Ερμής δεν μου δίνει την κούκλα!
- Μαμαααά, αφού δεν την ταϊσα!

- Έλα, παίξτε όμορφα, παρακαλώ

- Λοιπόν Ερμή την ταϊσες άντε, φέρτην μου να την αλλάξω.

( Η Κατερίνα προσπαθεί να αρπάξει την κούκλα από τον Ερμή αλλά ο Ερμής την κρατάει γερά)

- Δώστηηη μου!! Έλα Ερμή, ΔΩΩΩΣΤΗΗ!!
- Όχι, δικιά μου, δικιά μου.

( Η Κατερίνα καταφέρνει να του την αρπάξει. Ο Ερμής φουντώνει)

- Χαχα, είμαι πιο δυνατηηηή!!Τώρα θα την αλλάξω και θα την έχω μόνο εγώ!

(Ο Ερμής πάει θυμωμένος προς την Κατερίνα, την χτυπάει και της τραβάει με πολύ δύναμη τα μαλλιά)

- ΑΑΑΑΑΟΥΥΥΥ, μαμαααααά, μαμααααααά

(Η Κατερίνα πόνεσε πολύ και κλαίει, ο Ερμής κάθεται κάτω και την κοιτάζει. Η μαμά, χαμηλώνει τη φωτιά και πάει στο δωμάτιο)

Ωωωχ ήρθε η μαμά μου και τράβηξα τα μαλλιά της Κατερίνας, νιώθω άσχημα αλλά ήμουν πολύ θυμωμένος, δεν το ήθελα. Ναι εγώ είμαι ο κακός και η μαμά μου, την βλέπω είναι θυμωμένη και θα με μαλώσει. Αλλά δεν με άφησε να την ταϊσω με το κουτάλι και μου την άρπαξε μέσα από τα χέρια και δεν την ταϊσα όσο ήθελε και είπε ότι είναι πιο δυνατή.

- Τι γίνεται εδώ??Κατερίνα γιατί κλαις?
- Ο Ερμηηηηής, μου τράβηξε τα μαλλιά και με χτύπησε!! Πόνεσα μαμά!!
- Ερμή!!! Τι είναι αυτά τα πράγματα?? Γιατί χτύπησες την αδερφή σου?
- Μου πήρε την κούκλαααα μαμαααά
- Μα ήταν σειραααά μου!
- Ερμή, δεν ήταν λόγος αυτός να χτυπήσεις την αδερφή σου. Ήταν η σειρά της και έπρεπε να της τη δώσεις.
- Μα, μα...
- Δεν έχει μα, έτσι δεν είναι; Δεν παίζουμε όλοι με τη σειρά; Δεν έχουμε πει να παίζετε μαζί όμορφα;

Είναι άδικο, άδικο, άδικο!! Αυτή φταίει, λέει ψέματα, και η μαμά δεν με πιστέυει και τώρα είμαι ο κακός γιατί τη χτύπησα αλλά αυτή φταίει! Τώρα έχω θυμώσει

- Μαμά είσαι κακιά κακιά!
- Μην μιλάς έτσι, χειροτερεύεις τη θέση σου. Πες μου έτσι είναι? Να ζητήσεις συγγνώμη από την αδερφή σου τώρα!
-  Δεν ζητάω, δεν ζητάω, δεν ζητααααάω!
- Αν δεν ζητήσεις συγγνώμη τώρα δεν θα τα πάμε καθόλου καλά
- Ναι ναι, να μου ζητήσεις συγγνώμη, τώρα!
- Σκαααααάσε!
 - Λοιπόν, Ερμή θέλω να πας να κάτσεις τώρα στο καρεκλάκι σου να σκεφτείς την συμπεριφορά σου. Δεν μου αρέσει καθόλου έτσι όπως μιλάς και το ότι χτυπάς. Θέλω να κάτσεις πέντε λεπτά και όταν ηρεμήσεις θα μιλήσουμε. Θέλω να σκεφτείς καλά γιατί χτύπησες την αδερφή σου και αν είναι σωστό, και μετά ελπίζω να της ζητήσεις συγγνώμη. 
- Δεν θέλωωωωωω.
- Πήγαινε, μην με αναγκάσεις να σε πάω σε παρακαλώ

- Πήγαινεε
- Κατερίνα μην μιλάς εσύ, η μαμά μιλάει τώρα.

(Ο Ερμής πάει στο καρεκλάκι του και σκέφτεται)

Είμαι πολύ θυμωμένος!! Είμαι ο κακός πάλι. Μπήκα και τιμωρία στο καρεκλάκι γιατί είμαι πολύ κακός. Και της Κατερίνας δεν της είπε τίποτα η μαμά. Τίποτα!! Δεν με χτύπησε η Κατερίνα, για αυτό. Αλλά θύμωσα πολύ που μου πήρε την κούκλα, και δεν το ήθελα να τη χτυπήσω. Άλλη φορά θα της πάρω όλα τα παιχνίδια και θα της τα κρύψω. Θα της τα ρίξω μέσα στην τουαλέτα και θα πω ότι το έκανε αυτή, να την βάλει η μαμά μου στο καρεκλάκι....Κοίτα πως πάιζει η Κατερίνα και εγώ κάθομαι εδώ και είμαι ο κακός και πρέπει να σκεφτώ. Σιγά μην της πω συγγνώμη, αλλά μετά η μαμά θα θυμώσει, καλύτερα να της πω για να με αγαπάει η μαμά και να μην με βάλει στο καρεκλάκι.
Βαριέμαι τώρα...

- Μαμά να κατέβω, να πω συγγνώμη; Το σκέφτηκα! Συγγνώμη Κατερίνα

- Μπράβο Ερμή! Κατέβα και παίξε με την αδερφή σου τώρα ήσυχα.

- Την άλλη φορά θα πω εγώ τι θα παίξουμε Κατερίνα!
- Αν θέλω
- Θα γίνει το δικό μου
- Ερμή, οτι θέλω εγώ θα γίνει

Γκρρρ....

Τι δίδαξε αυτή η μανούλα με το ταιμ αουτ? Μήπως ο Έρμης κάθησε και σκέφτηκε, λοιπόν πρέπει να ηρεμήσω, δεν μπορώ να συμπεριφέρομαι έτσι κάθε φορά που θυμώνω, πρέπει να ελέγχω το θυμό μου. Θα μπορούσα απλά να της το είχα πει ότι πρέπει να περιμένει ή τουλάχιστον να το συζητούσαμε βρε παιδί μου. Δεν νομίζω!! Τώρα θα σας γράψω πως θα μπορούσε να το χειριστεί αλλιώς η μανούλα για να διδάξει στα παιδάκια της, το πως να διαχειρίζονται το θυμό τους, πως να λύνουν τις διαφορές τους, ποιοί είναι οι κανόνες του σπιτιού, και πάνω από όλα χωρίς ούτε για μια στιγμή να χάσει τη συναισθηματική σύνδεση με τα παιδιά της και να απορρίψει κανένα.
( Η μαμά χαμηλώνει τη φωτιά, παίρνει αναπνοές να ηρεμήσει γιατί σίγουρα το φαγητό θα αργήσει, αλλά επιλέγει να διδάξει στα παιδιά ένα μάθημα) 

- Τι έγινε παιδάκια, ακούω φωνές και κλάματα!
- Μαμά ο Ερμής με χτύπησε και μου τράβηξε τα μαλλιααά. Πες του!!
- Για ελάτε εδώ κοντά μου και οι δύο. Ερμή κάθησε εδώ δίπλα μου κι εσύ Κατερίνα κάθησε από εδώ έτσι κοντά μου. 
(Κανένα από τα δύο παιδιά δεν νιώθει προς το παρόν ενοχή και ότι είναι ο κακός ή ο δίκαιος. Κανένα από τα δύο παιδιά δεν νιώθει ότι η μαμά μπήκε για να κατηγορήσει ή για να πάρει το μέρος κάποιου, και τα δύο νιώθουν θυμό μεταξύ τους και η μαμά τους ηρεμεί)
- Λοιπόν ακούγεστε και οι δύο θυμωμένοι.  Στο σπίτι μας δεν χτυπάμε, και δεν φωνάζουμε. Ελάτε να ηρεμήσουμε και να μιλήσουμε
 (Η μαμά υπενθυμίζει τους κανόνες του σπιτιού)

- Μα μαμά μου τράβηξε τα μαλλιά και με χτύπησε και δεν μου έδινε την κούκλα.
- Ναι αλλά μου την άρπαξε μέσα από τα χέρια και δεν με άφηνε να την ταϊσω!

- Ένας, ένας θα σας ακούσω και τους δύο. Ερμή θύμωσες πολύ με την Κατερίνα ε? Τι έγινε?
- Παίζαμε μαμά, μπαμπά και η Κατερίνα δεν με άφηνε να ταϊσω την κούκλα με το κουτάλι
- Ναι γιατί έπρεπε να...
- Κατερινάκι μου θα μιλήσεις κι εσύ μετά. Τώρα μιλάει ο Ερμής γιατί την προηγούμενη φορά μίλησες εσύ πρώτη. Συνέχισε Ερμή.
- Ναι δεν με άφηνε και μετά δεν της την έδινα γιατί δεν είχα τελειώσει ακόμα και μου την άρπαξε και μετά θύμωσα και της τράβηξα τα μαλλιά.
- Ερμή μου καταλαβαίνω ότι πρέπει να θύμωσες πολύ που σου τράβηξε την κούκλα μέσα από τα χέρια η Κατερίνα ενώ δεν ήθελες να τη δώσεις. Είναι άσχημο να σου παίρνουν κάτι χωρίς τη θέληση σου.
- Ναι ναι, δεν μου αρέσει καθόλου.
- Το ξέρεις όμως ότι στο σπίτι μας δεν χτυπάμε. Κατερινάκι τι έγινε?
- Είπαμε να παίξουμε μαμά μπαμπά και ο Ερμής ταϊζε την κούκλα αλλά ήθελα να της δώσει γάλα και αυτός της έδινε φαϊ με το κουτάλι. Και του το είπα και δεν της έδινε γάλα, και μετά έκανε δέκα ώρες να την ταϊσει και ήθελα να παίξω κι εγώ και δεν μου την έδινε και θύμωσα και την πήρα μέσα από τα χέρια του και με χτύπησε.
- Καταλαβαίνω ότι δεν μπορούσες να περιμένεις περισσότερο και ότι βιαζόσουν να παίξεις γιατί σου αρέσει να αλλάζεις την κούκλα. Το να παίρνεις κάτι όμως με το ζόρι δεν είναι ευχάριστο ούτε για σένα, ούτε για τον άλλον. Σου αρέσει εσένα?
- Οχι..
- Σίγουρα δεν είναι ωραίο να σε χτυπάνε και πόνεσες αγάπη μου. 
- Ναι, πολύ!
- Κατερινάκι τι θα μπορούσες να κάνεις για να σου δώσει ο αδερφός σου την κούκλα πιο εύκολα?
- Να τον είχα αφήσει να παίξει λίγο περισσότερο?
- Ναι
- Να του την είχα ζητήσει πιο όμορφα?
- Πολύ σωστά
- Ερμή μου, πως αλλιώς θα μπορούσες να δείξεις στην αδερφούλα σου ότι θύμωσες?
- Να της το πω και ....αααα μαμά τόση ώρα που μιλάγαμε ξέρεις τι σκέφτηκα, έχουμε και άλλη κούκλα, θα μπορούσαμε να έχουμε δύο παιδιά!! Κατερίνα τι λες??
- Τέλεια ιδέα!!!
- Κατερίνα, συγγνώμη που σε χτύπησα!
- Δεν πειράζει, κι εγώ συγγνώμη που στην άρπαξα. Άντε φέρε και την άλλη. Μαμά τελειώνεις με το φαγητό? Πεινάω!


Εάν η μαμά γρήγορα έστελνε τον Ερμή για ταιμ αουτ, που φαινομενικά έφταιγε και έπρεπε να πάρει ένα μάθημα, θα έχανε μια μεγάλη ευκαιρία να δει ότι το άλλο της παιδάκι είναι ανυπόμονο, αρπάζει παιχνίδια γιατί δεν περιμένει και δεν μπορεί να χειριστεί ή να βρει λύση στην ανυπομονησία της. 

Σίγουρα κάτι τέτοιο δεν έχεις το χρόνο να το κάνεις κάθε μέρα αλλά δεν θα χρειαστεί. Μαθαίνεις τα παιδιά σου τους κανόνες, ότι η μαμά είναι για να ηρεμεί και όχι για να τιμωρεί και να κατηγορεί και στο τέλος μαθαίνουν την δεξιότητα της σύγκρουσης. 

Είμαι τελείως εναντίον του ταιμ αουτ. Θεωρώ ότι δεν διδάσκει τίποτα και ότι κάνει τα πράγματα χειρότερα

Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από το σαιτ http://www.positiveparentingsolutions.com/ και το βιβλίο
"New Toddler Taming" του Dr Christopher Green


13 σχόλια:

  1. Θελουμε και αλλες τέτοιες ισορίες ειναι υπέροχες και πραγματικα βοηθανε πολυ να καταλαβουμε την ψυχολογια των παιδιων. Δεν εφαρμοζω ταιμ αουτ και αυτες οι ιστοριες με βοηθανε αρκετα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ Κατερίνα μου, χαίρομαι πάρα πολύ που σε βοηθάνε:-)

      Διαγραφή
  2. Ναι πραγματικά είναι κάτι χειροπιαστό, μια καθημερινη ιστορια με την οποία ταυτιζόμαστε όλοι. Απο προσωπική εμπειρια εχω να πω ότι από τότε που εφάρμοσα την προσεγγιση που περιγράφετε, με τον καιρό όλα έγιναν πιο "απαλά" και ο γονιός αποκτά και μεγαλύτερη εμπιστοσυνη στο πως χειριζεται την κατάσταση, ακόμα και η αυτοπεποιηθηση του ανεβαινει αν θελετε και όλο αυτό βοηθάει ακόμα περισσότερο... (επ αυτό δουλεύει! )
    Θέλω προσωπικά και μια ιστορία όταν μπορέσετε για τα παιδια που σε αγνοούν ακόμα και σε καταστάσεις κινδυνου πχ στο "ελα εδω" ή όταν τα φωνάζεις με το όνομά τους... Στις περισσότερες καταστασεις πάω και κάνω ότι είναι να κάνω (δηλ για μένα δεν έχει νόημα να πω μην ανεβαίνεις στο τραπεζι 20 φορές απλά την παίρνω αγκαλιά και την κατεβάζω εξηγώντας κλπ) αλλά υπαρχουν φορες που αυτο ειναι αδύνατο... πχ να κατευθυνεται προς το δρόμο ή οτιδηποτε...Με αυτό εχω ενα θεματάκι ακόμα... δεν με αφορα να με υπακουν με την εννοια της πειθαρχιας αν με καταλαβατε... απλά όταν τους μιλάω και ιδιως οταν προκειται για κάτι που επειγει να με κοιτανε τουλαχιστον! :-) ουτε καν γυριζουν... 15 φορες πρεπει να πω το ονομα... τελευταια κανω ενα αστειο και τα φωνάζω με αλλο ονομα γυρναν αμέσως! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ χαίρομαι που σου άρεσε φίλη/φίλε μου;-) Αχ ξέρω τι εννοείς. Πες μου λίγο πόσο χρονών είναι το/τα παιδάκια σου;

      Διαγραφή
  3. Η πιο σωστή αντιμετώπιση είναι ακριβώς αυτή που περιγράφεται από την ιστορία. Απλά αναρωτιέμαι κατά πόσο μπορεί να είναι εφικτό σε ένα καθημερινό πρόγραμμα να μπορείς να έχεις τόση υπομονή για να το εφαρμόσεις. Το έχω τσεκάρει κι εγώ ότι όταν είσαι ήρεμος κι εξηγείς αυτό που λες ή αυτό που απαγορεύεις, όταν συζητάς μένοντας σταθερός σε αυτά που λες αλλά συζητώντας τα αποτελέσματα είναι θεαματικά. Και στο παιδί και σε σένα τον ίδιο. Απλά σκέφτομαι ότι τις μέρες που σέρνομαι από την κούραση κι η κόρη μου δε θέλει να κάνει μπάνιο, να πλύνει τα δόντια της, να κοιμηθεί πράγματα απαραίτητα, η υπομονή μου είναι περιορισμένη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις δίκιο, φαίνεται χρονοβόρο και σίγουρα χρειάζεται υπομονή. Όμως πραγματικά δεν χρειάζεται να το κάνεις κάθε φορά. Όταν κάθεσαι και διδάσκεις στο παιδί σου πως να χειρίζεται το θυμό του, πως να ελέγχει τα συναισθήματα του, σε χρειάζεται όλο και λιγότερο. Το να το βάζεις στη γωνία μπορεί να μην είναι στα πόδια σου για λίγο αλλά σίγουρα η κατάσταση θα χειροτερέψει μεγαλώνοντας. Τώρα δεν μπορούμε συνέχεια να είμαστε ζεν! Αλλά θα γράψω κειμενάκι για αυτό!!

      Διαγραφή
  4. Βαριεμαι να το διαβασω ολο αυτο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Βλέπω από τα λίγα πράγματα που έχω μέχρι στιγμής διαβάσει πως είσαι ψαγμένη και τα γράφεις ωραία. Ένα από τα πιο βασικά που πρέπει να έχουν πάντα στο μυαλό τους οι γονείς είναι πως δεν πρέπει να ανακατευονται όταν τα παιδιά τους μαλώνουν. Για αυτόν ακριβώς το λόγο. Δεν πρεπει να παιρνουν θέσεις γιατί δεν ξέρουν ουτε τι συνέβη πραγματικα καθώς δεν ήταν μπροστά και τα παιδιά τις περισσότερες φορές λένε ψέμματα, αλλά και επειδή δεν ξέρουν και τι σκέφτονται τα παιδια.....και δυστυχώς ή ευτυχώς με τα παιδιά δεν παίζει delete, ;ό,τι δουν ή ακουσουν έχει μπει στο μυαλό τους......Εγώ του κάνω time out, βέβαια πραγματικά όταν έχω νέυρα είναι πολύ δύσκολο να του το πω ήρεμα και καλά πως πρέπει να παέι στο δωμάτιο του. Αλλά κάθε φορά που τα παίρνουμε στο κρανίο πρέπει να σκεφτόμαστε πως εμείς είμαστε οι ενήλικες και αυτά είναι παιδια....η ρουτίνα για αυτά είναι καλό πράγμα αλλά δεν χρειάζεται να γινόμαστε θησία για αυτό.......εμείς ούτε δόντια πλένουμε κάθε βράδυ ούτε μπάνιο κάνουμε, το Χειμώνα δηλαδή. Όμως σίγουρα θα πούμε ένα παραμύθι.....όσο για τη φίλη που έχει πρόβλημα με το ότι το παιδί της δεν την ακούει και δεν γυρνάει στο να του πεις το όνομα του, επειδή είχαμε και μείς το θέμα αυτό το λύσαμε με το να αλλάξω εγώ την αντιμετώπιση μου προς το παιδί. Κάναμε το 1,2,3 δηλαδή πχ όταν είχαμε να πετάξουμε μια μπάλα ψηλα του ελεγα 1,2 και περίμενα να κάνουμε eye contact για να πούμε το 3. Στην αρχή έκλεγε και φώναζε αλλά στο τέλος το έμαθε και έμαθε να κάνει υπομονή . Επίσης όταν ήθελε να παίξουμε ένα αλλο παιχνίδι του έλεγα να μαζέψουμε το προηγούμενο. Δεν ήθελε, εκλεγε και ουρλιαζε αλλά στο τέλος έμαθε να κάνει υπομονη. και είναι μονο 2 ετών......όλα γινονται φτάνει να μην τα δικαιολογει ο γονίος και λέει, μα τι ειναι 2 ετών, μωρο ακομα.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ Ελένη μου!! Οι γονείς δεν πρέπει να ανακατεύονται αλλά πρέπει να διδάξουν στα παιδιά τους πως να χειρίζονται το θυμό τους. Η μαμά στο παράδειγμα βρήκε μια καλή ευκαιρία να το κάνει αυτό για να μπορέσει μετά να μην ανακατεύτεί σε επόμενους καβγάδες. Το θέμα δεν είναι να μάθει η μαμά τι ακριβώς έγινε και να βρει ποιός φταίει αλλά να δείξει στα παιδιά τι να κάνουν με το θυμό τους και να τα βάλει να σκεφτούν άλλους τρόπους και σκέψεις για να λύσουν τις διαφωνίες τους.
      Θα πω σε αυτό που λες οτι οι γονείς δικαιολογούν λέγοντας ότι είναι δυο χρονών. Δεν συμφωνώ με το να κρατάς το παιδί μωρό, αλλά είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζεις το αναπτυξιακό του στάδιο. Δεν μπορώ να το τονίσω περισσότερο!!! Αν σε παιδί δύο χρονών του πεις ότι κανόνας του σπιτιού είναι να μην πατάμε με τα παπούτσια στον καναπέ όταν πατάει στον καναπέ με τα παπούτσια την επόμενη φορά δεν σημαίνει ότι δεν θέλει να σε ακούσει. Αλλά απλά η μνήμη του ακόμα είναι στο εδώ και τώρα. Δεν θυμάται τι του είπες δύο μέρες πριν. Θα πρέπει να του το πεις ξανά και ξανά. Μια τιμωρία απλά θα τον βλαψει. Θα το ξαναπώ, κάθε κανόνας και όριο πρέπει να συμφωνεί με το αναπτυξιακό στάδιο του παιδιού αλλιώς του ζητάς να κάνει κάτι που δεν μπορεί να κάνει και θα σε απογοητεύει συνέχεια

      Διαγραφή
  6. Ένα πολύ καλό κείμενο που θυμίζει σε εμάς τους γονείς ποια πρέπει να είναι η θέση/ στάση μας... Με βοήθησε πολύ να δω αλλιώς τα πράγματα.. Έχω δυο μικρά παιδάκια διαφορετικού φύλου που συνεχώς μαλώνουν και δεν ξέρω πια πως να τους φερθώ.. και τι άλλο να κάνω.. Νομίζω πως τα πράγματα θα φτιάξουν λίγο με αυτή την προσέγγιση!
    Θα περιμένουμε και άλλα τέτοια κειμενα ... κυρίως για τον τρόπο αντιμετώπισης της αδιαφορίας των παιδιών στο κάλεσμα (κάθε είδους) των γονιών!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μακαρι να ειχαν κανει κατι τετοιο κ οι δικοι μου γονεις... ποσα προβληματα στις σχεσεις μου με τους αλλους ανθρωπους κ σρη σχεση μου με την αδερφη μου δεν θα υπηρχαν τωρα!!! Ακαμα θυμαμαι τις ανριστοιχες σκεψεις μου τοτε... κ ειμαι σχεδον 40!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πολύ όμορφη ιστορία...και αληθινή ..μάλλον την έχουμε ζήσει
    όλες οι μαμάδες λίγο πολύ!
    Μου άρεσε πολύ η δεύτερη εκδοχή της ιστορίας..πολύ διδακτική ..για εμάς τους γονείς!!
    Είμαι και εγώ τελείως εναντίον του ταιμ αουτ. Θεωρώ ότι δεν διδάσκει τίποτα ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ShareThis