2/8/13

Καλά αγάπη μου, ότι θες!

Άννα, 4 χρονών

( Η μικρή Άννα και η μαμά της έχουν πάει στην παιδική χαρά ένα απόγευμα)

- Έλα Άννα μου να αφήσουμε τα πράγματα στο παγκάκι κάτω από το δέντρο που έχει σκιά για να μη λιώσει και η σοκολάτα.

Θέλω το παγκάκι με το σπασμένο ξύλο γιατί εκεί σκαρφαλώνω πιο εύκολα

- Άννα, Άννα, που πας, έλα να κάτσουμε εδώ. Καλά αφου θες εκεί.

(Στο παγκάκι με το σπασμένο ξύλο κάθεται μια μαμά με το παιδάκι της. Η Άννα πετάει τα πράγματα κάτω και αρχίζει να σκαρφαλώνει στο παγκάκι. Η άλλη μητέρα μένει έκπληκτη)

- Άννα τι κάνεις εκεί? Αννούλα πες συγγνώμη αμέσως.


Χμμ την άλλη φορά ανέβαινα πιο εύκολα, κάτι έχει γίνει. Δεν μ'αρέσει

- Μωρέ συγχωρέστε τη, της αρέσει πολύ αυτό το παγκάκι γιατί σκαρφαλώνει εύκολα. Να σας μαζέψω τα πράγματα, λίγο θα κάτσουμε.

- Μαμά, αυτό το παγκάκι κάτι έπαθε, έσπασε και δεν μπορώ να ανέβω.Θέλω να ανεεεεέβω, δεν μπορώ να ανεεεεέβω. 

Πως γίνεται να έσπασε το παγκάκι? Αφού εμένα μου αρέσει να ανεβαίνω και τώρα δεν μπορώ να ανέβω, κάποιος το έσπασε, πως θα ανέβω τώρα? Πρέπει να ανεεεεέβω.

( Η Άννα αρχίζει να κλαίει έντονα και να χτυπιέται)

-Έλα Αννούλα μου, το παγκάκι είναι το ίδιο. Έλα μην κλαις, σε παρακαλώ, δεν μπορεί η μαμά να σε βλέπει έτσι.

Μα πως γίνεται να μην είναι το παγκάκι όπως το θέλω εγώ??Δεν καταλαβαίνω. Το παγκααααάκι μου!

- Μαμά φτιάξτο, φτιάξτο! Μαμααααά!

-Έλα θέλεις λίγο σοκολάτα? Θέλεις να πάμε στη γιαγιά? Έλα άμα σταματήσεις θα σε αφήσω το βράδυ να δεις τηλεόραση μαζί μας! Έλα, έλα.

Μα τι λέει η μαμά μου, θέλω το παγκάκι, θέλω να γίνει όπως πριν, η μαμά μου δεν κάνει τίποτα, θέλω να μου φτιάξει το παγκάκι. Είμαι τόσο θυμωμένη που δεν είναι το παγκάκι μου έτσι. 

(Η Άννα αρχίζει να αδειάζει τη σακούλα με τα παιχνίδια και να τα πετάει απο εδώ και από εκεί)

- Έλα Αννούλα μου δεν πετάμε τα πράγματα έτσι.Τι σε έχει πιάσει τώρα? Έλα,έλα ηρέμησε.

Είμαι θυμωμένη, θέλω να τα σπάσω όλα, δεν γίνεται να μην είναι το παγκάκι μου όπως το θέλω εγώ. Δεν με νοιάζουν τα παιχνίδια μου. Θα τα πετάξω όλα, έχω θυμώσει. Το παγκαααάκι μου! Τώρα τι θα κάνω? Δεν θα είναι ποτέ το παγκάκι μου, θα ξαναβρώ τέτοιο παγκάκι? 

- Άννα μου, έλα κορίτσι μου, θέλεις να παίξουμε με την Κατερίνα?
- ΟΧΙ, όχι, όχι! 
- Θέλεις να σου πάρω παγωτό?
-ΟΧΙ!!! 

Θέλω το παγκάκι μου! Πάντα ήταν εδώ το παγκάκι μου και πάντα σκαρφάλωνα, τώρα δεν θα μπορώ ποτέ ποτέ!

- Άννα πάμε να φύγουμε τώρα. Πρέπει να ηρεμήσεις.
-ΟΧΙΙΙΙ!!!

Να φύγουμε, δεν θέλω να φύγουμε. Είμαι ακόμα θυμωμένη. 
Θέλω σοκολάτα τώρα.

- Μαμά σοκολάτα!
- Άντε Αννούλα μου ηρέμησες, έλα να στη δώσω.
- Είναι λιωμένη,λιωμεεεένη!! Δεν θέλω δεν μου αρέσει λιωμεεεεένη!
- Μα Άννα μου, ήταν στον ήλιο για αυτό έλιωσε!

Δεν μου αρέσει η λιωμένη σοκολάτα, καθόλου! Δεν έχω σοκολάτα τώρα. Θέλω σοκολάτα και είναι λιωμένη. Το παγκάκι μου είναι σπασμένο, η σοκολάτα μου είναι λιωμένη, δεν μου αρέσει καθόλου. Γιατί έλιωσε η σοκολάτα μου??

-Έλα Αννούλα μου μην κλαις, έχουμε άλλη σοκολάτα στο σπίτι, έλα αν σταματήσεις να κλαις θα πάμε όπου θες.
- Ναιαιαιαιαιαι!! Πάμε λούνα παρκ!!
- Λούνα παρκ? Είναι αργά τώρα Αννούλα άλλη μέρα θα πάμε

Θέλω λούνα παρκ! Γιατί να μην πάμε λούνα παρκ, η μαμά είπε να πάμε όπου θέλω, γιατί όχι λούνα παρκ? Θέλω λούνα παρκ και η μαμά δεν με πάει!

-Άννα τελείωνε, φεύγουμε τώρα, με έχεις κάνει ρεζίλι!
Ήσουν πολύ κακό παιδί! Άντε αρκετά σε ανέχτηκα!

Τι?? Γιατί θύμωσε η μαμά μαζί μου? Το δικό μου παγκάκι έσπασε και τώρα δεν θα έχω, έλιωσε η σοκολάτα μου, δεν θα πάμε λούνα παρκ και θυμώνει η μαμά μου. Είμαι θυμωμένη και στεναχωρημένη και θέλω να φύγω και να κάτσω και να πάω λούνα παρκ, και δεν ξέρω τι να κάνω, ουφ ουφ ουφ....

Μήπως η μικρή Άννα είναι ένα πολύ μπερδεμένο παιδάκι?
Δεν ξέρω αν βλέπετε ότι η μαμά της Άννας δεν την βοηθάει πουθενά. Είναι ένα κοριτσάκι που δεν μπορεί και δεν ξέρει να χειριστεί μια απλή απογοήτευση όπως ότι δεν είναι το παγκάκι το ίδιο. Ο θυμός της είναι ανεξέλεγκτος, και η συμπεριφορά της είναι πρωτόγονη. Η μαμά της προσπαθεί να την κάνει να νιώσει καλύτερα και δεν της εξηγεί καθόλου γιατί αισθάνεται έτσι. Η Άννα δεν την ακούει καν γιατί απλά δεν την βοηθάει με αυτό που νιώθει καθόλου. Η Άννα είναι ένα κοριτσάκι αφημένο στο έλεος των έντονων συναισθημάτων του που νιώθουν τα παιδάκια μας σε αυτήν την ηλικία, δεν μπορεί καθόλου να νιώσει ασφάλεια με τη μαμά της γιατί απλά δεν έχουν καμία σύνδεση όταν η Άννα νιώθει αυτά που νιώθει.
Στο τέλος η μαμά εκνευρίζεται γιατί δεν έχει απλά υπομονή με τη μικρή που γίνεται όλο και πιο απαιτητική.
Οι επιτρεπτικοί γονείς κάνουν σχεδόν την ίδια ζημιά στα παιδάκια με τους αυστηρούς. Τα κυριότερα προβλήματα που παρουσιάζουν παιδιά με επιτρεπτική διαπαιδαγώγηση είναι:
- Έλλειψη ευαισθησίας για τις ανάγκες των άλλων
- Αντίσταση στη συνεργασία με μέλη ομάδας
- Έλλειψη εμπάθειας προς τους άλλους
- Ανικανότητα να προσαρμοστούν σε καινούριο περιβάλλον
- Έλλειψη ικανότητας λύσεως προβλημάτων
- Δυσκολία στη δημιουργία αργότερα σχέσεων με ενηλίκους

Αυτός ο τρόπος διαπαιδαγώγησης έχει και τις συνέπειες του στο γονιό
- Αντιπάθεια και παθητική επιθετικότητα στο παιδί
- Έλλειψη τρυφερότητας προς το παιδί
- Συναισθηματική απόσταση απο το παιδί

Σύμφωνα με έρευνες αυτά τα παιδιά δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν στο μέλλον απογοητεύσεις, δεν μπορούν να χειριστούν συναισθήματα απόρριψης, διεκδικούν προσωπική αξία μέσω τρίτων, είναι επιρρεπείς σε ουσίες και καταχρήσεις.
Ας μην φοβόμαστε λοιπόν να αντισταθούμε στα παιδιά μας και να τους θέσουμε όρια γιατί θέλουμε να αποφύγουμε συγκρούσεις, δεν τους κάνουμε καθόλου καλό απλά. 

Βιβλιογραφία ( Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από τη βιβλιογραφία και το συμπέρασμα βασίζεται σε αυτήν)
http://parenteffectivenesstraining.blogspot.gr/2012/11/the-problem-with-permissive-parenting.html

http://www.ahaparenting.com/parenting-tools/positive-discipline/effective-limits

4 σχόλια:

  1. Πολύ ωραίο το άρθρο και νομίζω ότι όλοι οι νέοι γονείς έχουμε ''πέσει'' σε αυτο το λάθος κάποια στιγμή. Το θέμα είναι πια συμπεριφορά θεωρείται ενδεδειγμένη απο μέρους μας? πως και τι πρέπει να πούμε? αν εγω φωνάξω ή έστω υψώσω τον τόνο της φωνής μου εκείνη την΄ωρα, έχει τύχει η μικρή μου να αντιδράσει ακόμα χειρότερα. Αν αδιαφορήσω, θα πέσει κάτω και θα κλαίει. Και φυσικά έχω παρατηρήσει ότι δεν αντιδρά το ίδιο κάθε φορά έστω και αν εγω κρατάω την ίδια αντίδραση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ χαίρομαι που σου άρεσε το άρθρο. Ουυ εγώ να δεις πόσες φορές έχω πέσει ή έχει περάσει σίγουρα απο το μυαλό μου για να ηρεμήσει ο μικρός μου.
      Έχεις δίκιο, δεν ανέφερα την καλύτερη αντιμετώπιση σύμφωνα με τα άρθρα που συνήθως κάνω.
      Στην συγκεκριμένη περίπτωση η Άννα βιώνει μια απογοήτευση. Στο μυαλουδάκι της το παγκάκι δεν γίνεται να σπάσει γιατί δεν μπορεί έτσι να σκαρφαλώσει. Το ότι δεν μπορεί πια να σκαρφαλώσει, την στεναχωρεί πολύ και τη θυμώνει. Δεν υπάρχει κάτι κακό σε αυτό, είναι λογικό να θυμώσει. Ήρεμα και χωρίς άγχος αναγνωρίζουμε το θυμό τους, Θύμωσες Αννούλα που έσπασε το παγκάκι και δεν μπορείς να ανέβεις? Έλα στη μαμά, μακάρι να είχα ένα μαγικό ραβδί να το έφτιαχνα ε: Θέλεις να κάνουμε ότι έχουμε μαγικό ραβδί? Ή κι εγώ είχα θυμώσει μια φορά που είχε σπάσει το κλαδί σε ένα δέντρο και δεν μπορούσα να ανέβω. Παράδειγμα σου λέω. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν ότι είναι φυσιολογικό να θυμώνεις, να μην γίνεται το δικό σου και να απογοητεύεσαι. Εμείς πρέπει να το διδάξουμε αυτό.
      Το ίδο παθαίνει και με τη σοκολάτα. Το ότι πέταξε τα παιχνίδια κάτω και η μαμά της δεν της υπενθύμισε ότι τα παιχνίδια δεν τα πετάμε κάτω και δεν της είπε ότι πρέπει να την βοηθήσει να τα μαζέψουν μαζί είναι ένας άλλος τρόπος να μην μαθαίνουν τα παιδιά μας τους κανόνες και πως λειτουργεί μια κοινωνία.
      Εγώ δεν είμαι της αδιαφορίας καθόλου που λες. Δύο καλά βιβλία που με μάθανε πολλά, είναι το Πως να μιλας στα παιδιά σου ώστε να ακούνε και να τα ακους ώστε να μιλάνε και Στην καρδιά των συναισθημάτων του παιδιού.
      Μου έδωσες ιδέα όμως, να γράψω άρθρο με την "σωστή" συμπεριφορά του γονιού και πως σκέφτεται το παιδί! Σε ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  2. Πολυ ωραιο αρθρο !! Τωρα διαβαζω το βιβλιο στη καρδια των συναισθηματων του παιδιου !! Ειναι οντως καταπληκτικο !!! Πιστευω οτι ειναι μπερδεμα καποιες φορες πως να αντιμετωπισεις τα παιδια και ποιος τροπος ειναι σωστος καθε φορα !
    Ειμαι λοιπον της αποψης οτι γενικα η θυματοποιηση δεν ειναι σωστη σε καμια περιπτωση !Φυσικα παντα ακους το παιδι σου διοτι εσυ ξερεις καλυτερα ποτε και πως και τι πρεπει να κανεις !
    Ευχαριστουμε πολυ Χριστινα !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ Εύη!
      Έχεις απόλυτο δίκιο, εγώ βασικά για τον μικρό μου έχω σαν μότο, ότι αν κάτι που κάνω απλά δεν δουλεύει το αλλάζω.
      Για παράδειγμα είχα διαβάσει κάπου ότι καλό είναι όταν ο έφηβος γιος σου γυρνάει απο ένα πάρτυ απλά να τον χαιρετάς και να μην τον βομβαρδίζεις με ερωτήσεις του στυλ πως πέρασες κτλ. Όταν ρώτησα το γιο μιας γνωστής μου σε ηλικία 14 χρονών, μου είπε οτι θα προτιμούσε να τον βομβαρδίσει η μητέρα του με ερωτήσεις. Ο συγκεκριμένος αναζητά την προσοχή της μητέρας του σαν τρελός. Οπότε ναι συνταγή δεν υπάρχει, πάντα πρέπει να ακούς το παιδί και να προσπαθείς να συνδεθείς όπως μπορείς. Αααααχ την τρέμω την εφηβεία:-)

      Διαγραφή

ShareThis