22/7/13

Σιγά μωρέ τι θα πάθει, έτσι μεγαλώσαμε κι εμείς

Σήμερα θα γράψω κάτι που με αφορά προσωπικά. Με δικό μου πόρισμα στο τέλος.

Στις αρχές του Ιουλίου έφυγε ο θείος μου. 58 χρονών. Ήταν Μαϊος, όταν εξαφανίστηκε μια Τρίτη πρωί και δεν ξαναγύρισε σπίτι. Σάββατο ξημερώματα με πήρε η μαμά μου, όλα καλά Χριστινάκι, τον βρήκαμε τον θείο, είναι στο νοσοκομείο, κοιμήσου θα σε πάρω το πρωί. Συνέχισα τον ύπνο μου ήρεμη.

Το πρωί μαθαίνω ότι είναι στην εντατική με μηχανική υποστήριξη. Μα, πως, τι? Τι έγινε? Μεγάλη κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Μεγάλο αιμάτωμα. 


Μεταφέρεται από την εντατική στο νοσοκομείο. Βγαίνει η μηχανική υποστήριξη, ο θείος μου αναπνέει μόνος του. Σιτίζεται με ένα σωληνάκι και σιγά σιγά ανοίγει τα μάτια του. Δεν επικοινωνεί. Απλά κοιτάζει με τα βαθιά γαλάζια μάτια του. Ελπίζουμε, γιατί όλα πάνε καλά, το σώμα του λειτουργεί τέλεια, το αιμάτωμα έχει υποχωρήσει τελείως, όλα τα ζωτικά του όργανα λειτουργούν καλύτερα από πριν. Λίγη επικοινωνία, πολύ λίγη, ίσως ένα βλεφάρισμα, ένα κούνημα του κεφαλιού και μετά πάλι απόσυρση, βλέμμα βασανισμένο στο κενό. Όλοι είναι θετικοί. Το πρωί της Τετάρτης του Ιουλίου ο θείος μου παθαίνει ανακοπή και φεύγει. Οι γιατροί μαζεύονται όλοι γύρω από το κρεβάτι του, δεν μπορεί να είναι ανακοπή, η καρδιά του ήταν πολύ δυνατή. Και όμως, ο θείος μου, έμεινε για λίγο να μας χαιρετήσει και μετά έφυγε. 

Ο θείος μου τα ξημερώματα της Τετάρτης του Μαίου, είχε πάει βόλτα στις ράγες ενός τρένου. Φαίνεται, από ότι μας είπε ο φύλακας, τώρα τελευταία, του άρεσε να συχνάζει εκεί, τον είχε δει πολλές φορές.  Δεν του μίλαγε, του φύλακα, απλά του έγνεφε, γειά. 
Την Τετάρτη εκείνη, είχε κρυφτεί πίσω απο το φυλάκιο, και καθώς ερχόταν το τρένο με δύναμη και ταχύτητα, έτρεξε να βάλει το κεφάλι του ανάμεσα στις ρόδες. Να το λιώσει, να μην σκέφτεται πια. Το ωστικό κύμα του τρένου όμως τον πέταξε μακριά και χτύπησε το κεφάλι του άσχημα, δεν κατάφερε να φύγει...

Ο θείος μου ήταν ένας άκακος άνθρωπος, πολύ ευαίσθητος, που σημάδεψε την εφηβική μου ηλικία. Μου έμαθε τον Πόε, τον Ελύτη, τον Bowie, και τον Dylan, τον Μπωντλερ, τα θρίλερ και που πάντα πάντα με σεβόταν για αυτό που είμαι. 
Ήταν ένας άνθρωπος μόνος του, αλλά με πολλούς φίλους, όπου και να πήγαινε. Δεν τα πήγαινε καλά με τις γυναίκες, τις φοβόταν δεν τις καταλαβαίνε. Δεν τα πήγαινε καλά με τα αφεντικά και με τους σκληρούς ανθρώπους, δεν τους άντεχε, φοβόταν, φοβόταν συνέχεια. Τίποτα δεν πήγαινε καλά στη ζωή του. Ουσίες, καταχρήσεις, απεγνωσμένες κινήσεις, ψέματα, θρησκείες, φιλοσοφίες, διάλεγε για αδιέξοδα από τον εαυτό του αλλά δεν τα κατάφερνε, πάλι βρισκόταν εκεί μαζί του, μόνοι τους. 

Ο φιλόσοφος, λέγανε τα νέα παιδιά πάνω από τα μπάζα στον φρεσκοσκαμένο τάφο του, και του ρίχνανε σφηνάκια κονιάκ, να πιει μαζί τους. Ο άκακος άνθρωπος, που μας χαλαρώνε πριν πάμε για ύπνο, που εξημέρωνε τους δαίμονες μας, και χαιρόμουν με τα λόγια αυτών των νέων παιδιών. 

Ο θείος μου ως παιδί, έφαγε πολύ ξύλο. Με ζώνη, με πλάστη, με σανίδα.Ήταν ο πρώτος και το αγόρι ανάμεσα σε τέσσερα αδέρφια. Ήταν ο άντρας, και δεν του επιτρεπόταν να κλαίει, να πονάει και να μην προστατεύει τις αδερφές του. Έπρεπε να ήταν σκληρός παρόλο που απο τη φύση του ήταν τόσο ευαίσθητος. Δεν έπρεπε να κλαίει, και έπρεπε να μεγαλώσει γρήγορα. Έπρεπε να παντρευτεί πρώτος, να βρει καλή δουλειά, να μην είναι τεμπέλης και ανεπρόκοπος. Έτρωγε καμιά καρπαζιά ακόμα και όταν ήταν 25 χρονών. 
Τα πρώτα αυτά έξι χρόνια της ζωής του δεν πήγανε καλά, καθόλου καλά. Η γιαγιά μου όμως τον λάτρευε, έτσι μας έλεγε μετά, τον είχε αδυναμία και δεν ήταν και ο παππούς στο σπίτι συχνά και έπρεπε μόνη της, μέσα στη φτώχια.

Την γιαγιάκα μου την λάτρεψα και ακόμα θυμάμαι πόσο γλυκιά ήταν μαζί μου. Δεν την κατηγορώ για τίποτα, ήταν γυναίκα μόνη της με τέσσερα παιδιά με έναν άντρα απών μέσα στη φτώχια. Δεν ηξερε πως αλλιώς να μεγαλώσει τα παιδιά της, εδώ η ίδια έφυγε απο το σπίτι να δουλέψει υπηρέτρια πολύ μικρή.

Ο θείος μου όμως δεν μπόρεσε να ξεφύγει από τη ζημιά που του έγινε μικρός. Δεν μπόρεσε να πετάξει απο πάνω του, το ξύλο, τη λεκτική βία. Τυραννιόταν σε όλη του τη ζωή.

Εμείς όμως, οι γονείς του σήμερα δεν έχουμε δικαιολογία. Καμία δικαιολογία. Δεν ζούμε κατοχή, δεν μεγαλώσαμε με ανέχεια, έχουμε πρόσβαση σε πληροφορίες, παντού. Ας μην μεγαλώνουμε τα παιδιά μας χωρίς να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά, το ένστικτό μας πρώτο, ζωντανό, τα αυτιά μας κλειστά στους τρίτους, και ανοιχτά μόνο στο παιδί μας. Ας δούμε λίγο τι κουβαλάμε μέσα μας και ας πετάξουμε τη σαβούρα, ας επικεντρωθούμε στο παιδί μας και τι θέλει αυτό, όχι η κοινωνία. Είναι τόσο αθώα τα παιδιά μας, και είμαστε πολύ υπεύθυνοι, δεν είναι δύσκολο να τα βάλουμε τα θεμέλια που ζητάει κάθε παιδί, το δύσκολο είναι να βάλουμε θεμέλια που θέλουμε εμείς, για τις δικές μας αστάθειες και ανασφάλειες, ας  αφήσουμε λίγο την πάρτη μας στην άκρη, για πέντε έξι χρόνια. Και θα μας βοηθήσει και εμάς.

Δεν σκοπεύω να πάθω διάτρηση στομάχου από το άγχος για την ευθύνη που έχω να μεγαλώσω το παιδί μου και με την ιδέα ότι αν κάνω λάθη θα το στιγματίσουν. Τα λάθη που στιγματίζουν, είναι οι συμπεριφορές που έχουμε από "αγάπη", για το "καλό" τους, οι συμπεριφορές στις οποίες αντιδρούν έντονα και δεν τα ακούμε και δεν τις αμφισβητούμε. 
Λάθη θα γίνουν κανένας δεν είναι τέλειος γονιός, και ως ενήλικας μπορείς να αλλάξεις, να απαλλαχτείς και τα μεγάλα λάθη των γονιών σου, αλλά όχι πάντα, όχι σε όλες τις περιπτώσεις.


11 σχόλια:

  1. Χριστίνα δε μπορω να συμφωνήσω περισσότερο !! Οταν ακούω και γω αυτο το ετσι μεγαλωσαμε και δε παθαμε τιποτα αναβουν τα λαμπακια μου ! Και βεβαια παθαμε αλλα επειδη δεν ειναι τοσο προφανες δε σημαινει οτι δεν υπαρχει !!
    Ενας απο τους λογους του μπλογκ μου ειναι αυτος να μεγαλωσουμε τα παιδια μας διαοφoρετικα και θετικα !!
    Λυπαμαι για το Θειο σου ... να σαι καλα και να συνεχισεις να μας λενε τι λενε τα μπουκακια μας διοτι πισω απο τις συμπεριφορες και τις λεξεις κρυβονται πολλα !! Δουλεια μας ειναι η αποκωδικοποιηση !! Stay Positive !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευη μου σε ευχαριστω πολυ! Πολυ χαιρομαι που συμφωνεις αλλα και μονο απο το μπλογκ σου δεν ειχα αντιρρηση!

      Διαγραφή
  2. το ότι δεν πάθαμε και τίποτα όπως μεγαλώσαμε δεν μου λέει τίποτα γιατί δεν ξέρω πως θα ήμουν αν είχα μεγαλώσει χωρίς τιμωρία κ φωνές..ή μάλλον ξέρω, θα ήμουν πιο ήρεμη και γεμάτη αυτοπεποίθηση,δεν θα πάλευα με τον εαυτό μου για να αποβάλλω αυτά τα βιώματα και δεν θα δάκρυζα τόσο κάθε φορά που μια ιστορία τέτοια μου θυμίζει ένα κομμάτι απο μένα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βλέπω όμως ότι το παλεύεις να αποβάλλεις τα βιωματά σου, τα ξέρεις, ξέρεις πως σε παιδεύουν, θα τα αποβάλλεις σιγά σιγά. Κάπου είχα διαβάσει και μου άρεσε πολύ, στον Osho μάλλον, ότι σε κάποια ηλικία πρέπει να "σκοτώσουμε' τους γονείς μας και να ξαναγεννηθούμε, με τις δικές μα βάσεις, τα δικά μας θεμέλια, μόνο τότε θα τους συγχωρέσουμε και θα προχωρήσουμε. Δεν είναι εύκολο, καθόλου και μερικές φορές δεν μας το επιτρέπει και ο χαρακτήρας μας, δυστυχώς

      Διαγραφή
  3. Μόλις τώρα διάβασα για πρώτη φορά το blog σου. 2-3 κείμενα πρόλαβα. Είναι αυτό ακριβώς που έψαχνα καιρό. Ένα βιβλίο με κατανοητά παραδείγματα και όχι γενικότητες. Νομίζω θα με βοηθήσεις πάρα πολύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τα παιδιά μας είναι ότι ωραιότερο ότι πολυτιμότερο ότι σπουδαιότερο έχει να επιδείξει αυτός ο κόσμος. είναι το παρόν. είναι η προσδοκία μας για τι υγιές τους αύριο. όλα αυτα εξαρτώνται άμεσα από τις προσωπικές μας ισορροπίες κ οριοθετήσεις μας. Και μην ξεχνάτε να ξεπερνατε τις κοινωνικές συμβάσεις και τις φοβίες σας, μη ξεχνάτε να εμπιστεύεστε τα παιδιά σας (ακόμη και στα λάθη). είναι ένας από τους ασφαλής δρόμους για να δημιουργηθεί αυτοεικονα που θα φέρει την αυτό πεποίθηση, ισορροπία κ αυτόεικονα κ ασφάλεια. Λαθη κάνουμε όλοι μεγάλοι κ παιδιά κ αυτό δεν είναι καθόλου κακό κ δεν πρέπει να είναι ενοχικο να αποδεχτούμε την ανθρώπινη φύση μας. απλά να την αγαπησουμε κ αν χρειαστεί να ξεπεράσουμε τα λαθη που έγιναν για μας πριν απο εμάς τότε μπορεί να γίνει δια μέσω της βιωματικης γνωσης κ εμπειρίας. FB: Praxa Koutraki

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις πολύ δίκιο! Έχω μάθει τόσα πράγματα για μένα από τον μικρό μου, έχω πραγματικά εξελιχθεί!

      Διαγραφή
  5. Πέρασα τέτοια χρόνια.. παρότι ζουσαμε σε καιρούς τέτοιους που δεν το επέτρεπαν. Είμαι 22. Αυτή η συμπεριφορά με έκανε να φύγω από το σπίτι μου.. Έφαγα πολύ ξύλο.. Ο μπαμπάς να πινει, η μαμά μέσα στην ιστερια.. Έφυγα στα 19.. Από τότε ζω με τον -πλεον- σύζυγο μου και τους γονείς του οι οποίοι δεν το σκέφτηκαν δεύτερη φορά να με κρατήσουν σπίτι τους. Περιμένω το παιδάκι μου σε λιγότερο από 2 μήνες και θέλω να το μεγαλώσω με τον τρόπο που θα ηθελα να είχα μεγαλώσει. Με αγαπη, φροβτιδα καο δύο γονείς που θα το λατρεύουν ότι και αν κάνει.. Με τους γονείς μου μιλάμε κανονικά πλέον. Αλλά ποτε δεν θα ξεχάσω τίποτα.. Ποτε δεν θα ξεχάσω το πόσες φορές καθόμουν μόνη και έκλεψα κρυφά.. Ο μόνος τρόπος για να ξεφεύγω ήταν το κάπνισμα που το είχα αρχίσει από τα 12.. Από όταν έφυγα το είχα ελαττώσει και όταν έμεινα έγκυος κατάφερα να το κόψω μαχαίρι.. Γιατί πλέον είμαι ευτυχισμένη.. Αυτά που σκέφτομαι και νιώθω θα μου πάρει σελίδες να τα πω.. Αλλά αυτήν την φράση : ας φάει και μια σφαλιάρα δεν παθαίνει τίποτα τη μισώ.. Το σώμα ίσως όχι.. Η ψυχή παθαίνει πολλά και μένουν για πάντα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ χαίρομαι που σε ακούω ευτυχισμένη! Είναι πολύ καλό που έχεις φτάσει σε σημείο σε τέτοια ηλικία να καταλαβαίνεις τη 'ζημιά' που σου έκαναν οι γονείς σου, γιατί μπορείς να τη διορθώσεις και να αλλάξεις μέσα σου!

      Διαγραφή
  6. Δυστυψώς ή ευτυχώς ο καθένας μας κουβαλάει τη δική του ιστορία. Εμένα η δική μου με έκανε σκληρή. Με τον άντρα μου μαλάκωσα αλλά με το γιο μου ήθελα στην αρχή να είμαι σκληρή για να γίνει κ αυτός σκληρός άνθρωπος σαν κ μένα και να μην φοβάται. Ειδικοί με συμβούλεψαν πως αυτό είναι λάθος ,και έτσι άλλαξα. Προσπαθω να είμαι γλυκια με το παιδί και να έχουμε ήσυχη οικογενειακή ζωή χωρίς εντάσεις. Ό,τι πέρασα εγώ το πέρασα εγώ και με επιρρέασε όπως με επιρρέασε. Το κάθε μωρό που γενιέται είναι "άγραφο χαρτί" και κάθε μάνα έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη. Για τον πατέρα έχω να πω πως έχει λιγότερο βάρος, η μάνα επιρρεάζει περισσότερο το παιδί. Αν η μάνα είναι το στήριγμα το παιδί, το όποιο παιδί έχει μια ελπίδα σε αυτή τη ζωή

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ShareThis