22/4/13

Θυμός και έκφραση

Άννα- Μαρία, 5 χρονών


Άννα Μαρία μου, αύριο έχω κανονίσει να έρθει να σε πάρει απο το σχολείο η νονά και ο νονός γιατί εγώ δεν θα μπορέσω, εντάξει?
- Ναι μαμά, ωραία, θα το πω στην κυρία από το πρωϊ. Πως να της το πω? Θα της πω ότι θα έρθει η νονά μου η Χριστίνα να με πάρει και ο νονός ο Δημήτρης. Θα της πω ότι είναι μελαχρινή και ότι είναι φίλη σου καλή!
- Ναι αγάπη μου
- Ή μήπως να της το πω στο διάλειμμα?? Θα δω


(Το βράδυ στο κρεββάτι)
- Μαμά, δεν ξέρω πως να της το πω. Θα της πω ότι η νονά μου θα έρθει να με πάρει με το ασημένιο αυτοκίνητο? Αχ πόσο χαίρομαι που θα έρθει να με πάρει η νονά μου!!Τι ωραία!!
- Καληνύχτα κοριτσάκι μου
(Στο σχολείο)
- Κυρία θα έρθει η νονά μου σήμερα να με πάρει και ο νονός μου, δεν θα έρθει η μαμά μου. Θα έρθουν με ένα ασημένιο αυτοκίνητο και μπορεί να πάμε και βόλτα μετά. Μου είπε η μαμά μου να σας το πω για να ξέρετε.
Το είπα και στην κυρία, το είπα και στα παιδιά. Λες να πάμε και στην παιδική χαρά απέναντι? Θα τη ρωτήσω τη νονά μου όταν έρθει. Έχει και αυτήν την ωραία μουσική στο αυτοκίνητο η νονά, και θα βάλω και μόνη μου τη ζώνη και ο νονός θα με πάρει στους ώμους του!!Καλύτερα να το ξαναπώ στην κυρία να είμαστε σίγουροι!!Ανυπομονωωωωώ!!
(Στο σπίτι, η μαμά στο τηλέφωνο με τη νονά)
- Έλα Χριστίνα, άσε μην πας να πάρεις την Άννα Μαρία θα περνάει ο αδερφός μου από εκεί κατά τις 12, μην τραβιέσαι κι εσύ, οκ?
(Στο σχολείο)
- Ελάτε παιδάκια, βάλτε τις τσάντες σας, φορέστε τα μπουφαν σας, είναι ώρα να πάτε στους γονείς σας.
- Κυρία εμένα θα έρθει η νονά μου. Μην το ξεχνάτε ε?
- Ναι Άννα Μαρία μου, να μου τους δείξεις ε?
- Ναι ναι!!

(Έξω απο το σχολείο βλέπει τον θείο της να την περιμένει)
- Τι κάνεις εσύ εδώ?? Που είναι η νονά μου?? Να φύγεις!!!
Φύγε!
- Έλα Άννα Μαρία μου, δεν ήρθε η νονά γιατί πέρναγα εγώ και είπα να σε πάρω εγώ
- Θεεεέλω τη νοναααααά μου. Μου το υποσχέθηκε η μαμά και η νονά!! 
(Πετάει την τσάντα της κάτω, κλαίει, χτυπάει το θείο της)
Ο θείος της προσπαθεί να τη συνεφέρει αλλά δεν ακούει τίποτα Πάνε σπίτι που είναι η μαμά)
- Μαμαααά! Μου είπατε ψέματα, με κοροϊδεψατε, σε μισώ, μου είπες οτι θα έρθει η νονά μου
(Κλαίει πολύ, πετάει τα πράγματα απο το τραπέζι)
- Έλα αγάπη μου, αφου πέρναγε ο θείος να μην τρέχουμε τώρα τη νονά.
- Κάθε μέρα περνάει ο θείος, γιατί του είπατε να έρθει να με πάρει??Γιατί?
- Έλα ηρέμησε, θέλεις να σου φτιάξω ομελέτα που σου αρέσει?
- Όχι, οχι οχι!
- Θέλεις να σου φτιάξω τηγανίτες και μετά θα φάμε και σοκολάτα?
- Όχι, όχι! 
(Πετάει το μπουφάν της, και ρίχνει ένα ποτήρι νερό κάτω)
- Άννα Μαρία!! Τελείωνε!! Πέρασε ο θείος και σε πήρε, σιγά το κακό, πως κάνεις έτσι?? Σαν μωρό παιδί! Έριξες το νερό κάτω και φωνάζεις χωρίς λόγο!!Θα σε πάρει άλλη μέρα η νονά! Άντε πια μην με νευριάζεις!


Γιατί η Άννα Μαρία είναι τόσο θυμωμένη και γιατί δεν καταφέρνει η μαμά της να την ηρεμήσει?
Η Άννα Μαρία περίμενε με μεγάλη λαχτάρα να έρθει η νονά της να την πάρει από το σχολείο. το είχε πει στην κυρία στην οποία έχει μεγάλο σεβασμό, στους φίλους της, είχε φτιάξει σενάρια στο μυαλουδάκι της και ανυπομονούσε να έρθει η ώρα που θα σχολάσει για να δουν όλοι ότι ήρθαν οι νονοί της να την πάρουν.
Όταν είδε το θείο της, ένιωσε μεγάλη απογοήτευση, ένιωσε άσχημα μπροστά στην δασκάλα της και στους φίλους της, όλα της τα όνειρα και πως περίμενε να εξελιχθεί η έξοδος της απο το σχολείο καταστράφηκαν.
Λογικό να εκνευριστεί πολύ και μάλιστα σε αυτήν την ηλικία η απογοήτευση, η ήττα είναι κάτι που δεν 'χωνεύεται' εύκολα απο τα νήπια μας.
Η μαμά της στο σπίτι προσπάθησε να την κάνει να νιώσει καλύτερα, να κατεναύσει την οργή της, της υπόσχεθηκε λιχουδιές για να ξεχαστεί και στο τέλος άρχιζε και η ίδια να εκνευρίζεται ενώ παράλληλα ένιωθε ενοχές για αυτό που έγινε. Η σωστότερη αντιμετώπιση σύμφωνα με αυτό το βιβλίο, θα ήταν να αφεθεί η μικρή να ξεσπάσει η οργή της στην αγκαλιά της μαμάς της, η μαμά της να επιβεβαίωνε τα συναισθήματα της λέγοντας της οτι καταλαβαίνει ότι θύμωσε που δεν ήρθε η νονά και ότι την περίμενε πως και πως, να της πει ότι θα ήθελε αυτή να αποφασίσει αν θα την πάρει ο θείος ή όχι και να αποφασίζανε μαζί πότε θα ερχόταν η νονά να την πάρει την επόμενη φορά. Επίσης να της ζήταγε συγγνώμη και ότι ήταν λάθος της να σκεφτεί ότι δεν θα την πείραζε εφόσον δεν την είχε ρωτήσει πρώτα.
Είναι σημαντικό να "αφουγκραζόμαστε" τα συναισθήματα των παιδιών μας, να μην τα "σώζουμε" από αυτό που νιώθουν. Πρέπει να μάθουν ότι τα πράγματα δεν πάνε πάντα καλά και να ξέρουν πως να το αντιμετωπίζουν. Και πάνω απο όλα πρέπει να έχουν εμπιστοσύνη στους γονείς τους ότι τα ακούνε.

Συμφωνώ απολύτα με αυτήν την άποψη!Εσείς?



Βιβλιογραφία
Aldort N(2010). Αναθρέφοντας τα παιδιά μας αναθρέφουμε τον εαυτό μας,ΑΛΚΥΩΝ,  ISBN 978-960-326-168-1







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ShareThis