9/4/13

Δεν συγκεντρώνεται σε ένα παιχνίδι

Αντρέας, 2 χρονών


- Αντρέα έλα να δεις τι σου πήρε η μαμά να παίξουμε, λέγκο! Έλα να φτιάξουμε ένα κάστρο.
- Γουχουυυ, τουβλακια, κοκκινα και μπλε και πρασινα! Και κιτρινα!!
Βλέπω τα καινούρια τουβλάκια και θέλω να τα ρίξω όλα κάτω παντού. Τρέχω στη μαμά μου και αρχίζω να τα πετάω, μπαμ, μπαμ, κάνουν θόρυβο και είναι σαν πέτρες αλλά με χρώματα.
- Βρε Αντρέα αγάπη μου, τι τα πέταξες όλα κάτω, έλα να τα μαζέψουμε να φτιάξουμε ένα κάστρο μαζί.

- Ναι μαμα!!
Παιρνω δυο τουβλακια αλλα τα παταω και πεφτω, τι πλάκα, σηκώνομαι και τα πατάω παλι και θέλω να τα κλωτσήσω και να πάνε μακριά, σαν μπάλα και τα κλωτσάω.
- Αντρέα! Μην κλωτσάς τα λέγκο, θα χτυπήσεις και θα σπάσεις και τίποτα. Θα σου τα πάρω. Έλα να φτιάξουμε ένα κάστρο μαζί.
- Ναι ναι μαμα. 
Μαζεύω μερικά στην αγκαλιά μου και θέλω να τα βάλω όλα αλλά μου πέφτουν, τα ξαναμαζευω αλλά μου πέφτουν, δεν μου αρέσει, τα αφήνω όλα κάτω. 
- Εσυ μαμα.
- Αντρέα μου βοήθησε μου να τα μαζέψουμε, εσύ τα έριξες όλα κάτω, τώρα πρέπει να τα μαζέψουμε. Έλα βοήθησε με, ένα ένα.
Δεν θέλω μου πέφτουν. Α κοίτα το βιβλίο μου, η πάπια, και το γουρουνάκι, πάω να το ανοίξω.
Ωωωω η πάπια πίνει νερό... Τα βιβλία της μαμάς μου, θέλω να τα ρίξω κάτω να ανοίξουν τα φύλλα και να κάνει θόρυβο. Ένα, δυο!
Ωωω πέσανε πάνω στο χαλί, θέλω να κάνω μια κωλοτούμπα!! Ναααα
- Αντρέα σου έχω πει να μην πειράζεις τα βιβλια μου, έλα να φτιάξουμε ένα κάστρο, μάζεψα όλα τα λεγκο.
- Ναι ναι τουβλακια κοκκινα πρασινα μπλε
Τα βάζω το ένα πάνω στο άλλο και γίνονται μεγάλα και ψηλά, θέλω να τα ρίξω να κάνουν μπαμ, να να να!!
- Έλα να τα ξαναφτιάξουμε.
Πέφτουν και κανουν θόρυβο, θέλω να τα ρίξω, και να τα κλωτσήσω σαν μπάλα!! 
Πεινάω, πάω στην κουζίνα, ωω το πλυντήριο, θέλω να πατήσω τα κουμπιά, το ντουλάπι θέλω να το ανοίξω.
- Αντρεεεέααααα. Που πας, δεν θα έρθεις? Ουφ αυτό το παιδί δεν συγκεντρώνεται πάνω απο πέντε λεπτα, τι να κάνω?


Κώστας, 2 χρονών.


Κώστα έλα να δεις τι σου πήρε η μαμά να παίξουμε, λέγκο! Έλα να φτιάξουμε ένα κάστρο.
- Ωωωω τουβλάκια!! Κόκκινα πράσινα μπλε! Τι ωραία.
Πάω κοντά στη μαμά μου και τα κοιτάζω. Μερικά είναι μεγάλα, άλλα μικρά και μερικά έχουν κάτι μάτια.
- Έλα Κώστα μου, βάλτα το ένα πάνω στο άλλο να φτιάξουμε κάστρο.
Να τα βάλω εκεί, δεν θέλω, να πάρω το κίτρινο ή το κόκκινο. Θα πάρω το κόκκινο. Θα το βάλω εδώ και δίπλα θα βάλω το κίτρινο, θα τα βάλω όλα δίπλα δίπλα δίπλα αλλά αυτο με τα μάτια δεν το θέλω.
-Δεν θέλεις να φτιάξουμε ένα μεγάλο κάστρο, να το κάνουμε ψηλό?
- όχι μαμά
Θα πάρω πολλά μαζί, χμμ δεν μπορώ να τα βάλω όλα στο χέρι μου, θα ανοίξω λίγο το χέρι μου.
- Μαμά εσύ, εσύ βάλτα εκεί
- Έλα θέλεις να φτιάξουμε ενα σπίτι?
- Ναι ναι μαμα
 Θα το βάλω αυτο εκεί, και αυτό εκεί και αυτό πάνω, ναι έτσι και μετά αυτό εκεί
...
Ωωω το βιβλίο μου..


Τι λένε οι ψυχολόγοι και τι μπορούμε να κάνουμε

Τι διαφορά έχει ο Αντρέας με τον Κώστα? Κάτι που έκανε η μαμά του? Ο Αντρέας είναι ζωηρός? Δεν ακούει ενώ ο Κώστας είναι ήσυχος και ακούει? Αμ δε!!
Σύμφωνα με τον καθηγητη πανεπιστημίου Αθηνών κο Παρασκευόπουλο και το βιβλίο του Εξελικτική ψυχολογία 2ος τόμος, τα νήπια αντιδρούν στα ερεθίσματα κατα ένα προσωπικό αντιληπτικό τύπο.

Ο Jerome Kagan, διακρίνει δύο αντιληπτικούς τύπους: τον παρορμητικό τύπο, ο οποίος αντιδρά στα ερεθίσματα γρήγορα και ενστικτωδώς ( ο Αντρέας) και τον διασκεπτικό τύπο, ο οποίος αντιδρά στα ερεθίσματα μετά από σκέψη(Ο Κώστας).

Ο Witkin, επίσης διακρίνει δύο αντιληπτικούς τύπους, τον διάχυτο τύπο ο οποίος αφήνει και παρεμβάλλονται στις αντιλήψεις του όλα τα γύρω ερεθίσματα(Αντρέας) και τον εστιασμένο τύπο, ο οποίος δνε περισπάται απο τα γύρω ερεθίσματα και συγκεντρώνεται στο ένα ερέθισμα (Κώστας)

Δηλαδη ο Αντρέας και ο Κώστας είναι δυο τελείως διαφορετικά παιδιά στο κατα πόσο θα συγκεντρωθούν σε ένα παιχνίδι λόγω καθαρά της αντιλήψης τους. Ο Αντρέας βλέπει όλα τα ερεθίσματα γύρω του και θέλει να κάνει κάτι αμέσως για αυτό. Ο Κώστας βλέπει μόνο τα λέγκο και το σκέφτεται πριν αρχίσει να κάνει κάτι με τα λέγκο αφου τα εξετασει καλά.

Με άλλα λόγια μάλλον δεν μπορούμε να επιβάλλουμε στον Κώστα να συγκεντρωθεί σε ένα παιχνιδι και να μην αντιδρά ενστικτωδώς.  Μπορούμε αν θέλουμε να μειώσουμε τα ερεθίσματα γύρω του, ή απλά να ακολουθήσουμε το παιχνίδι του και να παίξουμε κι εμείς μαζί του όπως το ορίζει αυτός. Μπορούμε να κατέβουμε στο ύψος του και να δούμε πόσα ερεθίσματα έχει για να αποφύγουμε ζημιές ή ανεπιθύμητες πράξεις:-) Έτσι λέω εγώ, εσείς?

Βέβαια ποτε μην ξεχνάμε οτι μιλάμε για φυσιολογικές καταστάσεις και συμπεριφορές, που δεν πηγάζουν απο άλλα προβλήματα...



Βιβλιογραφία
Παρασκεύοπουλος, Ι, Εξελικτική Ψυχολογία, Η Ψυχική Ζωή απο τη Σύλληψη ως την ενηλικίωση, Αθήνα. (Σελ.67)





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ShareThis